Hoe Tricht dreigt te veranderen in een proefveld voor intensieve landbouw
Wie door het Lingelandschap fietst, ziet rust, openheid en historie. Maar achter de schermen sluipt een andere werkelijkheid binnen. De kwestie in Tricht laat zien hoe snel het karakter van ons landschap kan kantelen.
Mooie bloemen, schaduwzijde
Pioenrozen: sierlijk, geliefd en ogenschijnlijk onschuldig. Maar wat er in Tricht op stapel staat, is geen romantisch bloemenveld. Het is intensieve sierteelt, mogelijk gemaakt door plastic overkappingen en afhankelijk van gewasbeschermingsmiddelen.
De gemeente West Betuwe gaf hiervoor in 2025 groen licht. Tien jaar lang mag hier worden geteeld onder teeltondersteunende constructies. Wat ontbreekt, is een serieuze afweging van de gevolgen.
Vergunning met oogkleppen op
De kern van het probleem: er is nauwelijks gekeken naar de effecten van bestrijdingsmiddelen. De gemeente redeneert dat gebruik al “impliciet toegestaan” zou zijn binnen het bestemmingsplan.
Maar dat is een papieren werkelijkheid. Zonder overkappingen is deze teelt economisch nauwelijks haalbaar. Met die voorzieningen verandert het gebruik van de grond fundamenteel: intensiever, grootschaliger en met meer chemische inzet.
Dat verschil is genegeerd.
Gif kent geen perceelsgrens
Nieuwe onderzoeken maken duidelijk wat al langer werd vermoed: gewasbeschermingsmiddelen blijven niet netjes binnen de perceelsgrens. Ze kunnen zich tot kilometers ver verspreiden.
Tot wel 10 kilometer, volgens recente inzichten.
Dat betekent dat niet alleen het veld in Tricht geraakt wordt, maar ook omliggende natuur, water en mogelijk woongebieden. Toch is dit risico nauwelijks onderzocht.
Hoe kan een vergunning worden verleend zonder te weten waar deze stoffen terechtkomen?
Natuur gereduceerd tot stikstof
Bij de beoordeling is vooral gekeken naar stikstof. Omdat daar geen extra uitstoot werd berekend, zou er geen probleem zijn.
Maar natuur is meer dan stikstof alleen.
De effecten van chemische middelen op planten, insecten en bodemleven zijn buiten beschouwing gelaten. Daarmee is de beoordeling niet alleen onvolledig, maar ook achterhaald.
Water als sluitpost
Ook waterkwaliteit lijkt een bijzaak. Terwijl bekend is dat bestrijdingsmiddelen via de bodem en sloten in het watersysteem terechtkomen.
Met de Europese verplichting om water uiterlijk in 2027 schoon te krijgen, is dat een riskante gok. Wat vandaag wordt toegestaan, kan morgen een probleem worden.
Geen incident, maar patroon
De zaak in Tricht staat niet op zichzelf. Steeds vaker zien we hoe intensieve teelten hun weg vinden in het rivierengebied, stukje bij beetje.
Steeds opnieuw wordt gezegd dat het “binnen de regels past”. Maar de vraag is: passen die regels nog wel bij de werkelijkheid van vandaag?
Waar ligt de grens?
Dit gaat niet alleen over pioenrozen. Het gaat over de vraag wat we acceptabel vinden in het Lingelandschap.
Willen we een gebied waar natuur, rust en openheid centraal staan?
Of accepteren we dat het stap voor stap verandert in een productielandschap, waar economische belangen zwaarder wegen dan leefomgeving en gezondheid?
De discussie in Tricht dwingt ons om die vraag onder ogen te zien.
